Gerçek bir rehber olmak

ANLAMAYI ANLAMAK

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Thu, 31 Jan 2019 15:24:47 GMT

Anlamayı anlamak

İnsan deneyimleri kendisi ve çevresindeki kişilerle olan ilişkilerden doğar. Daha teknik tanımlarsak beyindeki her nöral bağlantı birer deneyimi ifade eder. Bizler birbirine benzer deneyimler yaşasak da her birimiz için o deneyimin anlam yansıması ve duygusal etkisi farklı olabilir. Huzurlu bir ailede yetişen ve sevgiyi hisseden bir kişi ile ebeveynlerinin çatışmalarına gözlemci olan dirençli ve olumsuz hisler taşıyan iki kişinin yetişkinliklerinde yaşadıkları ilişki problemi aynı olsa da aynı şekilde yorumlamaz ve tepki veremezler. Durum böyle olunca ister evlilik olsun ister flört, çiftlerin en temel problemlerinden birisi anlaşılma beklentisi olarak karşımıza çıkmaktadır.

Anlaşılma beklentisinin altında yatan şey, deneyimlerin etkisinde zihnimizde yarattığımız benliğimizi, zihnimizin ihtiyacı olduğu ve inandığı şekilde onaylama ihtiyacımızdır. Çocukluktan beri gelişen birçok deneyim, özellikle ebeveynler ile olanlar, eğer çocukta güvenli bağlanma sağlayacak bir sevgi anlamı yaratmamışsa kişi erişkin olduğu zaman, kendisi ile ilgili yargılarının hoşnutsuzluğu içerisinde ilişkilerini yaralı olarak yaşarken, diğer yandan da bu kusurlarının açığa çıkmaması için farklı bir kimlik benimseyecektir. Bu tamamen bilinçsizce gerçekleşen bir durumdur.

Duygusal özdeşleşme ve deneyime yüklenen anlamlar kişiyi sürekli savunmacı bir benlik halinde tutar. Bunu, duyguların oluştuğu limbik beyinden gelen “iyi mi yoksa kötü mü” sorgulaması ile harekete geçen beynin arka korteksinin "vur ya da kaç" halinde olmak yani stres anı olarak tanımlayabiliriz. Kişi daha önce yaşadığı ve otomatik olarak anlam verdiği bir deneyimi hatırlatan durumlar olduğunda aynı hisleri yaşar gibi tepkisel bir davranış sergiler.

Bu da ilişkilerde çiftlerin birbirlerini anlamaktansa anlaşılmaya çalışarak veya hızlıca tepki vererek kendi geçmiş deneyimleriyle özdeşleştirdikleri durumlar sebebiyle eşlerine sert tepkiler vermesine ve iletişimin zamanla kopmasına sebep olur.

Oysa tepkisellik ilkel beyinden gelen otomatik pilot davranışlar olsa da insan beyni diğer varlıklardan farklı olarak orta prefrontal kortekse sahip, değerlendirme ve yorumlama yapabilen beceriye, kavrayış yaklaşımı ile kendi zihnini gözlemleme ve düzenleme kabiliyetine sahiptir.

Çiftler arasında uyum ve anlayış çiftlerin kavrayış yeteneklerinin farkına varması ve kavrayışı temsil eden iç görü pratiklerini öğrenmeleri ile mümkündür. Farkındalık birçok kişi için hayalî bir kelime gibi görünse de basit ve kolay anlaşılan bir anlamı vardır. Farkındalık, ilkel beynin yönetiminden çıkarak, zihinsel aktivitelerinin "düşünce, duygu veya hatırlama, endişelenme ile adlandırılan durumlarını gözlemleme halidir. Farkındalık, kişinin kendi niyetine odaklanması için eğiten bir tür zihinsel aktivitedir. Amaç, bugünü etkileyen ve duygusal özdeşleşme yaratan durumların yeniden anlamlandırılması ile geçmişin otomatik yönetim etkisini dönüştürmek kişinin kendi seçimlerini birlik deneyiminden yapabilmesini sağlamaktır.

Birçok kez bilinçli olarak kabullendiğiniz ve etkisini bıraktığınızı sandığınız geçmişten gelen ancak beyinde işlenmemiş bir deneyim, hiç umulmadık anda birlikte olduğunuz kişilerin davranışlarında, sözlerinde yeniden canlanabilir ve bilinçsizce sizi etkisi altına alarak o anda davranışlarınızı kontrol altına tutabilir. Bu kontrol, dengesiz, kırıcı ve umulmadık bir yorum veya davranışa sebep olabilir.

Tüm ilişkilerimizde bilmemiz gereken her kişinin gerçekte kendisinin duygusal yaralarına dayanarak bizimle iletişim kurduğudur. Hep söyleriz “Herkes kendi kendisine konuşur” İnsanın etkiye bütünleşme halinden yaklaşımı olgun ve sevgiyle olduğunda en öfkeli halde bile kişinin dönüp kendisine bakma eylemine aracı olabilir.

Hangi ilişkide olursa olsun birbirimizin deneyim dokusuna saygı duymamız birbirimizi güçlü bir kavrayış hali ile anlamamıza ve ilişkimizi sağlıklı bir birlikteliğe taşımamıza yardımcı olur.

Küçük bir pratik olarak her hangi bir anda hoşunuza gitmeyen bir söze veya duruma tepki vermeden önce derin bir nefes alın ve zihninizin içindeki tepkiselliğe gözlemci olmayı deneyin. Bir ara verin ve nefesinize odaklanarak izleyin. O an vereceğiniz tepkinin, düşüncelerinizin ve duygularınızın siz olmadığınızı fark edeceksiniz. Verdiğiniz bu mola sayesinde birlikte olduğunuz kişinin de kendi sözlerini fark etmesi ve yumuşaması mümkün, zira ayna nöronlar ve rezonans devreleri ile o an ki kavrayış karşımızdaki kişiye de yansır.

Çalıştığım Duygu odaklı çift ve bireysel seanslarda çoğu danışan, kendi otomatik tepkiselliğinin farkına vardığında ilişkide büyük bir adım atılmış olur. Çiftler kavrayış yeteneklerini açığa çıkardıkça uyumlu ve esenlikle bir ilişkiyi deneyimlemeyi öğrenirler.

Elbette en önemli şey bu gelişim ve kendini tanıma sürecine kişilerin açık ve istekli olması gerekir. Zira istek olmadan kimsenin kendisini keşfetmesine ve hayatını düzenlemesine aracı olamayız.

Mükemmel yaratılan bir varlık olarak, insan olmanın sağladığı en güzel hediye beynimizde bizi birbirimize bağlayan, tekliğin okyanusunda, esenlik, uyum ve açıklıkla ifade bulmamızı sağlayan yapının her kişi için keşfedilebilir ve yaşanabilir olduğudur.

Hepimizin kavrayışın güzelliğini yaşaması niyeti ile...

Sevgilerimle,

Bütün derdin kendinle...

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Sat, 09 Sep 2017 17:53:53 GMT

This is a subtitle for your new post

Kendinle derdin büyükse dünya ile de derdin büyük olur.

Kendi güzelliğini, sevilebilirliğini, biricikliğini saflığını göremiyorsan, hayatına dünyanın en harika insanı da gelse onun güzelliğini, iyi niyetini göremezsin. Bir bahane bulur çarpıyla etiketlersin.

Hiçbir düşünce olduğu haliyle mutlak bir gerçekliğe sahip değil... Sen ona inandığın an gerçek olarak kabul edersin. Tüm düşünceler kendi hallerinde birer olasılıktan ibaret...

İnsan kendinde bulamadığını dışarıda da bulamaz, yaşayamaz. Hepimiz birer olasılıklar toplamıyız. Var veya Yok olsak ne fark eder?
Düşüncelere bu denli hayat vermenin kökünde insanın var olma gayreti yatar.

Oysa geçmiş veya geleceğe ait hiçbir düşüncenin cevabı yok... Şu an cevabı olmayan birşey için An'daki sonsuz olasılıkları kaybetmeye değer mi? Düşü yeniden yaratmanın gücünü, keyfini, hayata güvenmeyi ertelemeye değer mi?

Herşeyden önce kendine inan... Kendinle arana birşeyleri veya bir mesafe koymaktan vazgeç...

Ne kadar kaçarsan kaç, görmemezlikten geldiğin herşeyi bir şekilde hayatında bulursun. Kaçtığın her ne ise kaçarken onu zihninde yaşarsın. Bu yüzden kaçtığın zaten yanıbaşındadır. Kaçman gereken birşey olduğuna inandığın an onu çoktan var ediyorsun. Sonra neden der durur insan...

Daima hatırla, An, gönülde olma halidir. Cennete ve yaratıcıya en yakın... En saf en temiz ve güçlü olduğun yer...

Kendine inan ve düşünü yarat.

Sevgiyle, Gamze Sağıroğlu , 8 Eylül 2017

Kendini sevebilir misin?

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Sun, 03 Sep 2017 00:00:00 GMT

Kendini sevebilir misin?

Bütünlüğünden eksilen bir parça bile hayatını cehenneme çevirmeye yeter.

Geçmişi yaşamak yerine kendini yaşa ve şimdiyi yaşamayı öğren.

Yaşadıklarının kendi seçimlerin olduğunu kabullen kendi yaşamının sorumluluğunu al,

Herşeye rağmen hayatta doğru veya yanlış diye etiketlediğin ne varsa bilinçli veya bilinçsiz olarak seçtin ve yaşadın. Kendini şefkatle bağışla, kucakla ve her zaman kendini cezalandırmadan yeniden başlamayı öğren. Gerçek güç her düştüğünde kendini önce bağışlamak sonra ayağa kalmaktır.

İç dünyanın gizli kalan yanlarını yaşadığın deneyimler üzerinden keşfet. Tüm yanlarını kabullen,zayıf güçlü, iyi kötü, güzel çirkin, tüm karşıtlıkları, bağımlılıkları ve ben asla böyle olamam dediklerini de...

İhtiyacın olduğu için değil gerçekten sevdiğin ve paylaşmak istediğin için birine hayatında yer ver. Tertemiz bir sayfa olsun. İçinde hiçbir kırıntı kalmadan geçmişe dair... Böylece sağlıklı birliktelikler yaşamak mümkün... Zira kimse yedek tutulmak istemez.

Her varlık eşsiz, biricik ve kendine özeldir. Kimseyi kimse ile karşılaştırma zira her karşılaştığın kişi senin iç dünyanın yansıması...
Karşılaştırdığın her varlık seni anlatıyor.

Kendine özen göster. Yaşamdan keyif almayı öğren. Hayat dalgalı bir yolculuk, her zaman yukarda kalmaz. Bazen dibe de vurabilirsin. Bunu da kabullen, ancak bil ki aşağı düşmenin de sana kazandırdığı harika şeyler var. O an görmek kolay değil ancak sonrasında iyi ki bunu da yaşamışım dersin odaklanırsan kendini tanımaya...

Bedenini nasıl olursa olsun şefkatle sev... Güzel beslen, duygularını yönet. Kendinle barışır ve iyi hissedersen tüm evren senin kucağında olur sevgisi, bolluğu bereketi, sağlığı, doğallıyla...

Sözcüklerini daima düşünerek seç. Alışkanlık haline gelen sözler yaşamını yaratır. Her söz tümüyle gerçek gibi yaşanır beyninde... Sevgi şefkat, düşlerin ve farkındalık olsun sözcüklerinde... Uyanık ol...

Evrende negatif enerji yoktur. Enerji nötr tepkisiz öylece akar. Bize can olur. Olumsuz düşünceler ve duygulara tutunmak ve özdeşleşmek sebebiyle enerji bloke olur. Blokaj yaşamını da bloke eder. Zihnini, ruhunu, bedenini hasta eden bloke olan enerjidir. Tuttukların, hırsların, kızgınlıkların, kin ve öfken... Kısacası korku bloke eder enerjiyi, dolayısıyla yaşamı...

Korkuyu sevgiyle geç ve ilerle... Kendine sevgin yoksa korkunun oyuncağı olursun.

Kendini gerçek anlamda sevebilmek büyük emek ister. Herkes kendini sevdiğini zanneder ancak insanın en büyük düşmanı kendi düşünceleri, kibri, algısıdır.

Her an kendine açtığın düşünce tuzaklarıyla her hücrenin nasıl etkilendiğini hiç düşündün mü?

Şimdi kendinle yüzleş... Şefkatle konuşabiliyor musun kendinle... Gerçekten seviyor musun kendini?

Sevgiyle, 3 Eylül 2017 , Gamze Sağıroğlu

Geçmişin gölgesinde kalmak

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Sat, 02 Sep 2017 00:00:00 GMT

Geçmişin kirlettiği bugün...

Geçmişin kini ve geleceğin korkusunun gölgesinde kalmışsan, araya sıkışır, önemsiz kalır yeni bir birliktelik... Orada gerçek sevgiden aşktan bahsedilebilir mi?

Aşka yalan söylemekten vazgeç her şey yalana kanar da Aşkı gönülde yaşayan senin yalanına kanmaz. Marifet Aşkı gönlüne yazmakta...

Eskinin enerjisiyle yıkanan herşey, tazeliğini, diriliğini ve güzel enerjisini kaybeder. Şimdinin güzelliğine eskinin kiri pası yakışmaz.

Pürüpak ol gönülden Aşıksan...Önce şükret Aşkı gönlüne koyana... Razı gel yaşadıklarına zira onlar sayesinde gönlüne doğar Aşkın güneşi, can verir, güç verir hayatına...

Sevgiye, Aşka haksızlık edemezsin. Eskiyi onurlandır ve zihninden, bedeninden, umutlarından, yargılarından ve suçlamalarından çıkar artık...

Atamıyorsan orada Aşk sakil kalır zira Eski olanı aramakta ve biryerde yeniden olur ümidi taşımaktadır.

Eskiyle vedalaşmayı kabullenmediğinde kendine aynada baktığın an, tavırlarının yeni olanı değersizleştirdiğini fark edersin. Şüphe, acaba ve kin yoldaşın olur. Şüphede kalanın hali ceset olur geçmişi de katili... Katil daima orada şimdiyi karıştırmak üzere hazır bulunmaktadır. Hani geçmişin içindekilere kızarken, kızdığını sen hala yanında taşımakta aynı şeyleri defalarca kendine yaşatmaktasın.

Oysa Aşk ile buluştuysa gönül, belirsizliği kendisine dost bilir.

Yaşamın hikayesini yazanın da oynayanın da sen olduğunun bilincinde ol ve istediğini yaz yaşam defterine... Şimdinin gücüne, güzelliğine teslim ol eskinin enerjisinden arınarak ve temizlenerek...

Bırakmak ve yeniden başlamanın sırrı aklını kullanabilmekte, kendine evet, yeni olana gel gönlüme koşulsuzca buyur diyebilmekte...

Ne güzel der Şems "Kapımıza değil gönlümüze vuran buyursun... Buyursun gönlümüze vuran o zaman, nasibimiz olan...

Hayr olsun ��

Yollarımızı kesiştiren şey...

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Wed, 30 Aug 2017 00:00:00 GMT

Yansıma...

Kendi yansımamızı seyrederek kendimizi görmek, anlamak niyetiyle birbirimizle yollarımız kesişir. Kendi güzelliğimizi, biricikliğimizi, naifliğimizi, zayıflıklarımızı ve incinmişliklerimizi, tüm karşıt olan yanlarımızı görüp sarılmak kucaklamaktır tüm niyetimiz...

Yansıma, her zaman kendi yaralarımızı ortaya çıkarır ancak, oraya baktığında zavallı gibi hissedebilirsin kendini... Haksızlığa uğrayan, masum bir kurban...Memnun etmek için yorulan, herşeyi yerli yerinde tutmak i çin kendini unutan bir kurban...

Sonsuz kudretin nefesi ile hayat bulduğuna inanıyorsan avcundan kayıp giden ne ise sonsuz kudretin seni ne kadar sevdiğinin kanıtıdır. Şükret...

Kendini yaralayan sensin. Elindekini sıkı sıkı tutmak uğruna, kendini tatmin etmek uğruna egonu besleyen durum ve kişilerde kendini tükettiğin için...

Bil ki geçici hazlarla kapatmak derinleştirir yarayı...Ruhuna iyi gelenleri hayatına davet et. Kendini rahat hissettiğin yerde ol, seni bütünüyle sevebilme olgunluğunda olanlarla...

Elbette ki önce sen iyileşmelisin. İyileşmenin yolu kabul, şefkat ve sıfırdan yaşama sevincine açılmak cesaretini toplayarak...Zira olandan ve ölümden kaçılmıyor. Bilinmezliğe, belirsizliğe teslim olmayı kabullen.

Yaşamın tadı önce kendi özüne teslim olmakla başlar. Bırak senden daha mükemmelini bilen mükemmel zeka senin kurduğun düşe en mükemmel şekilde destek versin. Kendi sınırlarınla akışın işine karışıp kendini daha da yaralamaya son ver. Senin yolculuğun ilerlemek ve seninle yürümek isteyenlere hoşgeldin, senden gitmek isteyenlere de hoşçakal demek...

Kendine yalan söyleyen daima seni de kandırır, geçici hevesler, anlık hazlar uğruna... Hayatında ne görmek istiyorsan önce istediğin şey sen ol... Güvense güven ver, dürüstlükse istediğin eğer dürüst ol, paylaşımsa paylaşmayı öğren, yaşama sevinci ise yaşamdan keyif almaya odaklan, aşksa aşk ol, anlayış ise önce anlamayı öğren, sevilmek istiyorsan sev...

Unutma, kimseye hazır olduğundan fazlasını veremezsin. Verdiğin değersiz ve önemsiz olur. Yerine ulaşmaz. Çabasız olmalı senden akan öylece kendiliğinden, spontane ve gönülden... Alan alması gerekeni alır emin ol.
Bizim kimsenin seçtiği kaderi zorla değiştirmeye haddimiz yok.

Bazen gözyaşının da tebessüm kadar sihirli bir gücü olduğunu kabul etmelisin. Gözyaşları kanayan yaraların akan cerahatleridir hüzünle süslüyse... Kendine ettiğin zulmün dışa çıkışı, akışıdır onlar... Yüzleşirsen kendinle, iyileşir güç bulursun gönlündeki ateşe... İzin ver kendine...

Hatırla yaratılan her zerrenin hayatımızda bir yeri var.

Sevgiyle, Gamze Sağıroğlu, 30 Ağustos 2017

Karma...

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Mon, 28 Aug 2017 00:00:00 GMT

Karma...

Kendisine yapılmasını istemediğini yaptığı zaman karma yaratır insan...

Karma karmaşa demektir. Gerçeği öylece olduğu gibi görmek yerine yorum yaparak yarattığın sahte dünyanın içinde böldüğün gerçekliği birbirine karıştırırsın.

Ceza ve ödülü kendi yarattığımız dünyanın içinde layık bulma haddine kapılırız. Bilinçsizce...

Hileye düşmek bir nevi varlığının ifadesinde... Ortada ikilem yokken ikilemi hakiki zannederiz ya ondan...

Sevgi engel tanımaz iken ikileme düşer zihnimiz... Hüzün de çoşku da bölünen varlığımızın bütünleşme özlemi...Ancak uçlara savruldukça daha da uzaklaşırız bütünlüğümüzden...

Tutunduğumuz acıyı bir gölge olarak masum olana bilinçsizce yansıtma çabası istemeden yaptığımız bir çok şeyin ardındaki saklı kök sebep. Ve birine yaşattıklarımızın hüsranı, yaşadıklarımızın acısını hafifletir gibi görünse de kendi varlığımıza ektiğimiz tohumu biçene kadar kendin dahil hiçbir şeye şefkatle davranmaya izin vermez.

Kapalı ve karanlık kapılar ardına süpürdüğün vicdanın naif sesi...Er yada geç sahneye koyulmak üzere harekete geçer. Zira ruhun çatışmaya tahammülü yok... Hangi tohumu ektiysen meyve o tohumdan can bulur hayatına...

Karmayı bitirmek karmaşayı kabullenmekle başlar. İntikam, öfke, direnç birer gölgedir ve hepsi korkunun ürünleridir. Korku, varlığımızın karanlık yanında ancak ve ancak aydınlık yanımızın onu kucaklaması ile kendi ilüzyonunda erir ve nötrlenir.

Kendimizden bu denli korkarız. Niye? Aydınlığımızın bizi meşguliyetlerden, tutunduğumuz ve beslendiğimiz acıdan kurtarması ne büyük bir boşluk yaratır değil mi? Rollerimizi varlığımızın bir parçası gibi algılar kapılır gideriz. Bir uzvumuz gibi... Onu bırakmak, parçalamak ölüm gibi gelir.

Rollerine kapılmadan oyunun farkında ol. Özdeşleştiğin her rol seni cehenneme sürükler zira hayat farklı sahnelerden kurulu iken roller bittiğinde varlığını da o role bağışlamak zorunda kalırsın. Ve sonra yeniden var olmaya çalışmak ne büyük bir efor ve ızdırap değil mi?

Var veya yok ne fark eder rolünü bilinçli oynayana... Hayat sabitliklerden özgür , akışkanlığı ve farklı formlara rollere büründüğümüz dalgaların toplamı eninde sonunda...

Bir sahneden diğerine, akışkan olmak ve yaşamak özünde okyanusun kendisinde...

Sevgiyle, Gamze Sağıroğlu, 28 Ağustos 2017

Nereye gidersen git...

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Sun, 27 Aug 2017 00:00:00 GMT

Nereye giderse gitsin kendini de götürür insan...

Nereye giderse gitsin kendini de götürür insan... Avuçlarından kayıp gidenleri, kaygılarını, özlemlerini, düşüncelerini en çok da duygularını...

Bazı şeylerin ne kadar harikulade yaşanabileceğini hissetsen de maddi manevi vakit ve koşullar hazır olmadığı için şimdilik vazgeçmek zorundasın... En çok zorlayan da vazgeçmek sevdiğin istediğinden...

Ya koşullar gelişir ya da kişiler yer değiştirir er ya da geç bir gün başlar bu film... İnan, hazırlık tüm gücüyle kendini gerçekle ştirir ve emin ol sezdiğin o mükemmel düşün içinde bulursun kendini...

Hayat bir fiske bile zarar görmemen için evrenin tüm kanunlarıyla emrine amade... Seni senden çok daha iyi bilen ruh sonsuz ilmi ile zamansız ve mekansız alanda her olasılığa açık ve özgür... Tepkisiz... Ona yön veren biziz... Oysa o yönünü mükemmel zeka ile bulurken bizim sınırlı yorumlarımızla onu dengeden çıkarmaya gayretimiz çoğu zaman nefsimizde geçmemiz gereken yerleri ve istediğimiz şeye ulaşma hızımızı yavaşlatır.

Her şeye şimdi sıfırdan başlayabilir misin?

Yaşadıklarını değerli birer mücevher olarak değerlendirerek, deneyimlerin, zayıflıklarını güçlendiren, bağımlılıklarından ve sınırlı düşünce yapından kurtaran bir kahraman olarak görerek yeniden yaşam tuvaline resmini çizebilir misin sevdiğin gibi?

Hayatın akışına katıl...Beden ölümü ne yaşa, ne sıfata, ne yaptıklarına ne de yapmadıklarına bakar. Ne gidene, ne de gelene bakar... Hani bilirsin ömür kısa, bir göz açıp kapayana kadar...

Beden ölmeden, düşüncelerin yıkıcılığını öldürmek mesele, burada cennetin bahçesini yaşamak için...

Kaçıyorsun ya, nereye gidersen git en çok da yanında sen olacaksın. Kaçtığın hep kendin olacak ve ne yaparsan yap yine onu bulacaksın. Kaçtığın yüzler, gözler, sözler bir gölge olacak varlığının kuytusunda, ıssızlığında...

Aynaya gözlerinin içine bakarsan göreceksin ki bir çift gözün içinden dünyayı seyreden ruhun ışığı seni daima kucağında tutar sevgiyle sarar. Sevginin kudretinin doğduğu yerdir orası ve insan ömründe kimbilir kaç kez kaçırır gözlerini aynadaki bu harika aksinden...

Sıfırdan başlamak istiyorsan git ve aynada gözlerinin içine dikkatle bak... Gözyaşı da tebessüm de orada ve ona gönülden temas ettiğinde seninle konuşacak... Korkmadan, kaçmadan, sabırla konuştuğunda tüm acılarını, hüsranlarını sevginin kudretiyle iyileşirken bulacaksın.

Haydi Sarıl ona...

Sevgiyle, Gamze Sağıroğlu, 27 Ağustos 2017

Acı ve Izdırabı bırak...

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Sat, 26 Aug 2017 00:00:00 GMT

Acı, gerçeğin, mutlak olmayan varsayımlarla saptırılmasından doğar

Acı, gerçeğin, mutlak olmayan varsayımlarla saptırılmasından doğar.

Tüm olumsuz duygular bir düşüncenin sonucudur. Ego, bütünleşmenin boşluğundan, dinginliğinden ve esenliğinden, teslimiyetin belirsizliğinden rahatsız olduğundan dolayı acıya, görünene ve geçmişe, geleceğe bağımlı olmaya daha meyillidir.

Oysa gerçek, daima görünmeyende saklıdır.

Dışarıda kaybettiğin herşeyi içine dönüp kendi içinde ara. Neden, gerektiğinde hayır diyemediğine ve tüm olumsuzlukları açıklıkla görmene rağmen, neden çoğu kez olmaması gereken yerde kalmaya çabaladığının farkına var.

Hikayeni yazanın, oynayanın ve seni üzen en önemli şeyin zaafların ve elindekileri kaybetme korkun olduğunu kabul et.

Dışarıda kimse güveni incitmez, insan kendisini yanlış kişilerde kalarak incittiği için kendine olan güvenini kaybeder.

Öncelikle acı ve ızdırap içinde yaşama halini kaybetme korkunu bırakmayı öğren.
Zihindeki hastalıklı düşünceler bilinçsiz bir hal ile yaratılır, alt bilincin yönetimindedir ve sığ suların sürekli kirlenmesi ve bulanması gibi yaşam hikayenin de karanlıkla yazılmasına sebep olur.

Marifet bu düşüncelerin farkına varmak ve onlara inanmayı bırakmaktır.

Neye inanırsan sen o'sun ve inandığını mutlaka yaşarsın. Eğer inandığın şey varlığının özü ise orada ne korku, ne şüphe ne de direnç var. O zaman hayatın akışı seni daima el üzerinde tutar, kollar ve korur.

Sel olur, yağmur olur, yel olur daima karanlık oyunlar bozulur. Sana da şükrederek kabul etmek kalır.
İnsanız ne de olsa, duygular kabarır elbet ... Duyguları da akıtır, eminliğin dostluğuna çekilirsin. Dersini alır yeni bir düşe yelken açarsın.

Ne tuhaf ki bu kadar basit iken, hayatı bu denli cehenneme dönüştüren zihnin, efendisi olmaktan, bakış açısını değiştirmekten bu denli korkmak niyedir?

Dağları delip koca dünyalar inşa eden insanoğlu iş kendine liderlik etmeye gelince yapamıyorum demiyor mu?

Bilincimizle ifade bulan Oyun içinde muhteşem bir oyun bu dünya, ve bu oyunu oynamak için dünya işlerinde zeki olmaktan çok, daha büyük bir zeka ve idrak istiyor.
Izdıraptan çıkmaya karar verene,
Vakti gelene, hazır olana da bu veriliyor.

Yeter ki niyet güzel, pozitif olsun.
Bizim de Nasibimiz bol olsun.

Sevgiyle, Gamze Sağıroğlu, 26 Ağustos 2017 ,

Güzelliğinin bilincinde ol...

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Thu, 24 Aug 2017 00:00:00 GMT

Güzelliğinin bilincinde ol...

Güzelliğinin bilincinde ol... Güzelliğin gerçek kaynağı ruhun ışıltısıdır. Zamansız ve mekansız olmaya açıl. Bir çocuk gibi...

Sev...üzerine çokça düşünmekten vazgeçerek, çağlayan pınarlar gibi... Sevgi, yaşamının her anında tek rehberin olsun. En önemlisi de kendini sev. Ancak kendini sevebildiğin kadar sevebilirsin yaşamı, insanı, doğayı ve herşeyi...

Sınırların varsa sevdiğine de sınırlar koyarsın, kendinden emin değilsen sevdiğinden de emin olamazsın. Kendi değerini bil mezsen kimse de senin değerini bilmez. Bu yüzden sevginin kaynağını önce içinde bulmak zorundasın.

Koşulsuz yaşa..., Neden sonuçlar, hesaplar kitaplar sadece elindekini ve yaşam enerjini tüketir. Sürekli arar durursun huzuru ve mutluluğu başkasının sözlerinde ve gözlerinde... Kimse senin güzelliğini ve eşssizliğini sana söyleyecek kadar düşüncelerinden, yaralarından özgür değil.

Güven...Vazgeç tutunduğun dallara asılmaktan, mutlu edeceksin diye sustuklarından, kaybedeceksin diye korktuklarından... Sen ışıldayan bir pırlanta isen tüm kainat senin pervanen olur. Parlamaya, seni aşağı çeken düşüncelerden, taraflı öğretilerden temizlenmeye odaklan...

Şefkatli ol... İçinde sevgiyi bulamayan bir varlığa şefkat ile yaklaş. Hatırla, yaralarının derinliğidir onun sana uzak kalması sana teslim olamaması... Ne olursa olsun o yarayı ancak sevgi ve şefkat iyileştirebilir. Varlığının alanını , merkezini koru ve aynı anda sevgide şefkatte sonsuz ol. Birbirlerine gönülden evet diyenler yaralarını birlikte iyileştirebilirler.

Kendin için birşeyler yap... Hayat boyu hep başkaları için yaşama cesaretini bulur da kendini keyif aldığı, mutlu olduğu şeylerden alıkoyar insan... Beklentiler yalancı bir cesaret yaratır, oysa sonunda birgün, bardak dolduğunda hayat tüm gücüyle kendin için birşeyler yap demeye başlar. Hastalıklarla, yıkıcı ayrılıklar, acı dolu son buluşlarla...

Huzurlu ve mutlu olmayı öğren... Mutluluk dış şartların keyfine bırakılamaz. Zira herşeyin olsa dahi hala mutlu olmuyorsan gerçekte hiçbir şeyin yok demektir. İyi hissetmek bir seçim, cesaret ve sorumluluk almaktır. Yaşam tümüyle bilincin akışından ibarettir ve bu akışı hissetmenin tek yolu nefesinle olmayı bilmektir. O zaman nefsini tanır ve nefesin tümüyle huzur olduğunu idrak eder ve hissedersin. Nefsini Nefesle tanı...

Hayat tümüyle bir hediye ve bize sunulan bir lütuf... Kıymetini bil ve güzel yaşa... Şükret ve yeni düşlere yelken aç... Tadına var yaşamının...

Sevgiyle,
24 Ağustos 2017 , İstanbul , Gamze Sağıroğlu

Yeniden başlamak...

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Fri, 18 Aug 2017 00:00:00 GMT

Hiç vazgeçmedim...

Hiç vazgeçmedim.

Yolculuğumdan, ilerlemek istediğim yoldan, aşk ile yaptığım hiçbirşeyden vazgeçmedim, aşktan sevmekten vazgeçmedim.

An geldi umutlarım kırıldı. Ne yalan söyliyeyim. Canım çok acıdı. Neden diye isyan ettiğim günler de gözyaşlarımı tutamadım. Ancak, içimde hep bir tomurcuk ,patlamak için bekliyordu ve meyvesini saklıyordu benim için... Biliyordum.

Dost bildiklerim sırtlarını döndüklerinde, ben de içime döndüm. Baktım kendime nasıl davranıyorum diye... Acımasızmışım meğer, geçmişimde kalan kendime...Kendimi seyrettim onların isyanlarında, geçmişe tutunmalarında, suçluluk kaygılarında ve herşeyden önemlisi daha iyisini hak etmediklerine dair inançlarında...

İnsan yalnızlığına öyle kaptırır ki kendini göremez çoğu kez kendine acıdığını..., Kibriyle kapladığı zayıflıklarının ardına öylesine saklanır ki fark etmez başkalarından medet umarak yaşadığını... Sonra şikayet edip duruyoruz işte...

Boş vaatlerle gelenlere kapılır ancak hiç bakmaz insan, kendine verdiği sözlerinden her sıkıştığında döndüğüne...

İnsan, daha iyisine layık olmadığını düşünür farkında olmadan bazen...Çoğunlukla değildir de... Korkuyla, şüpheyle, bakar verilen nimetlere, yolunun kesiştiği kişilere, güzelliklere... Bu yüzdendir ki tam da düşlediği gibi bir realite ona geldiğinde, kıymet bilmez ve şüphe ile bakar.Sonunda kaybeder yine haklı çıkar. Kendini haklı çıkarmaya ne kadar da düşkündür insan... Küçücük bir nokta olduğunu bilmeden...

Bırakılmayan bir yara bu işte... Değerli olduğumuzu, hayatın daima bize en güzeli için hazır olduğunu unutmak... Bu döngü böyle sürer gider. Taki kendimizle ile ilgili değer algımız değişene, komplekslerimizden ,varsayımlarımızdan kurtulana kadar...

Kaybolmadan bulamıyor insan kendini..., Ateşlere düşüp kül olmaya razı olmadan, aşkın yangınından, teslimiyet ile gül olup sağ çıkamazsın. Sonunda öğreniyor insan yokluktan korkarken, yoklukla yüzleştiğinde, varlığın içinde yokluk olduğunu... Ve yoklukta ne büyük zenginlik saklı olduğunu...

Tek bir lokmaya muhtaç kalmaktan korkarken bir bakarsın tam korktuğun yerdesin ancak muhtaç olmak ne kelime kucaklar seni hakikat yaşatır öyle yada böyle... Ve öylesine değersiz kalır ki tutunduğun, bağımlı olduğun herşey... Sağlık, huzur ve sevgiden öte herşey boş...

Her durumda şükretmenin değerini, yaşamda seyrettiklerine hoşgörü göstermeyi, yardım istemeyi öğrenirsin. Üzerinden düştükçe benliğinin zincirleri sen de sevgiye aşka düşersin.

Istırabın kökeninde, "bana iyi geliyor" dediklerinin kölesi olmanın ve beklentilerin yüzünden hayır diyememenin olduğunu, kendini hapsettiğin kafeste nasıl sıkışıp kaldığını fark edersin.

Kimileri çekiştirir seni oradan oraya, içinden çıkılmaz sandığın dertlerin dermanı olacaklar gibi, senin kendini kandırdığın gibi, içindeki çelişkilere kandığın gibi, yansıyana da kanarsın işte... Yine bakarsın içine ve hep içine...

Kendine faydan olmadan kimseye faydan olmayacağını idrak edersin... Öyle ya, kendini herşeyin ötesine feda etmenin kibrindesin göremezsin.

Dışarıda gördüğümü kendimde aramaktan hiç vazgeçmedim. Deli dediler, hayal dünyasındasın dediler, dediler de dediler.
Sonunda kendinde bulduklarının hepsi, elinde bir enkaz gibi kalır ve yalan dünyanın o çok önemsediğimiz kimliklerine, kendimizi bilmiş zannederken bilmediğimize götürür bizi...

Ve devran döner... Sen yeterki kendine dön, o zihninde yarattığın yapay, karmaşık, kalabalık dünya durur yerine bir sessizlik ve hayatında olan veya olmayan herşeyi bir kabullenme başlar. Artık kaybedecek birşeyin kalmaz. Öldüm dersin... Var sandıkların birer birer kaybolur gider kendi yollarına, geriye yeni başlangıca eşlik edenler kalır.

Yaratabileceğimiz en büyük fayda kendi hikayemizde öğrendiklerimizi, önemli olma kaygımızı bırakarak cesurca paylaşmak ve paylaşırken tüm çabamızın özünde fayda vesilesi ile kendimizi çözme isteğimiz olduğunu fark etmektir.

Şimdi bir his var içimde, bir heyecan, garip bir telaş... Bir dönemin sonu yepyeni bir dönemin başlangıcı ... Kendimde bilmediklerimin keşfi, zaman zaman canımı çok ama çok acıtsa da açığa çıkan her yara şimdi orada bir gülü temsil ediyor. O güllerin mimarları var. O mimarların hepsini kucaklıyorum çünkü siz olmasaydınız düştüğüm karanlık beni boğabilirdi. Ancak siz o karanlığın bana yeniden can vermesine vesile oldunuz.

Bugün siz olsanız da, olmasanız da, her geçen gün, yepyeni iyi ki varsın dediğim insanlara ve güzel oluşumlara bağlanıyor yollar ve içimde de açılıyor yepyeni kapılar...

Unutma, ne hüznün ne de sevincin, ne varlığın ne de yokluğun hükmü kalıcı değil... Hayat, her anında üzerine düşünülüp kirletilen değil yaşanması gereken harika bir deneyimler sahası... Çok düşünenin ömrü kısa olur. Yaşa, yakaladığın anda sana sunulanı... O muydu, bu muydu geç bunları... Hayatını yaratmak için niyetin ve düşün gücünü kullan.Herşeye rağmen İyi ol niyete güç vermek için iyi ol... Sır burada... Düş zincirlerini bıraktığın an sahneye çıkar.

Geriye baktığımda o günler, içindeyken zor gibi görünse de yaşadıklarımın hepsi zincirlerimi kırarak uçmam için verilen kanatlardı. Ve yepyeni bir ben yarattı. Şimdi o kanatlarla yeniden sahneye çıkma zamanı...

Şükür ve aşkla, An ile huzurla,

Sevgilerimle, Gamze Sağıroğlu 18 Ağustos 2017

Yaşa...

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Mon, 14 Aug 2017 00:00:00 GMT

Tüm güzelliği ile yaşamaya odaklan

Tüm güzelliği ile yaşamaya odaklan hayatı...

Eskide kalan hiç birşey yeniden aynı şekilde yaşanamaz. Ne sen ne de geçmiş olan, aynı yerde değildir artık... Sana koşan heyecanlara, yeni doğuşlara, her anın sevgiye açılan olasılıklarına izin ver.

İnsan, hayatın akışına, varoluşun dengesine teslim olmadığı zaman geçen ve bitenleri dert edinir. Bu en büyük dirençtir. Kendini suçlu kusurlu görür, eskide kalanı haklı çıkarmaya çalışır ve yeni bir ümitle her şeyin yeniden yaşanması hayaliyle kendini bloke eder. Oysa ne haklı ne de suçlu var ortada... Yaşanması gereken yaşandı ve bitti...

Kaçıyor hayat uyan...

Vakti geçen, çürüyen meyve, yenmeyeceği gibi vakti geçen, görevi tamamlanan bir deneyime yeniden can verme çabası kendini bir hücreye hapsetmek gibidir. Ve daha büyük yaralar açabilir. Zira öğretiyi almadığında aynı şeyleri defalarca yaşarsın.

Ve unutma kimse sen bırakmadığın sürece sahneden çekilmez. Ayağındaki bağları sök, geçmişi, ölüyü beslemek yerine yeniden meyve vermeye bırak kendini... Verimli topraklara, parlayan güneşe, temizleyen yağmura izin ver ki gönüldeki kabukları kaldırsın senin için...

Mutluluk büyük bir çabayla ayakta tutulmaya çalışılan birşey değildir. Mutluluk kendinden vererek kendini tatmin etmek de değildir. Mutluluk sahip olmak da değildir. Mutluluk basitçe, elindekilerin farkında olarak şükretmeyi, sevmeyi , paylaşmayı hissetmektir.

Birlikte olan herşeyin içinde enerji yükselir. Bu yüzden bir ilişki enerjini tüketmemeli aksine yükseltmeli... Tükenen enerjinin tek kaynağı ilişkilerde Biz olmak yerine Ben olmak kaygısı değil mi?

Boşlukları beslemeye dayanan hiç bir ilişki meyve vermez, aksine hüsranla biter. Çorak toprağa döner. Besleyeni de besleneni de bitirir zira beslenen beslenmek için aşırı fedakarlık yaparak borçlandırır besleyen ise altında kaldığı ağırlığı kaldırmak için çabalar ve tükenir. İlişkilerini daima sevginin bütünlüğü ile değerlendir bölmeden... Şefkatle yaşa, kendini ifade et ve yaşam gücünü koru... Koşulsuzca paylaşmaya odaklan, saygı ve anlayışla kucakla herşeyi...

Acılarla kopulan ayrılıkların ardından hayata güvenle bıraktığın geçmiş, hayatına doğan yeni güneşle daha önce bitmiş olana "iyi ki bitti" dedirtir. Ne büyük bir hediyedir bu yüzden gidenler ...

Unutma, varlığını acıtanları bıraktığında varlığına şifa olanların sahnesi başlar. Kendi değerini kıymetini bilirsen akışa güvenirsin. Yaratıcı daima bizi korur da ancak, nefsini bilene afiyet gelir. Mesele bırakmayı bilmekte...

Yağmur damlalarıyla temizlenen toz, kir gibi sen de gönülden akan sonsuz sevginin saflığı ile tertemiz bir sayfa aç kendine, ve unutma ne giden ne gelen senden ayrı değil gönülde, roller değişse de... Hepsi sen, hepsi senin içinden...

Sevgiyle,

14 Ağustos 2017 , Gamze Sağıroğlu

Senin Hikayen

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Fri, 11 Aug 2017 00:00:00 GMT

Hikayeni onurlandır...

Hikayeni bütünüyle kabullenip onurlandırmadıysan karşına çıkan insanlar ve olaylar, suçu vesile olanlarda aradığın ve halen hatırladığında kızgın olduğun, bırakamadığın her deneyimi hatırlatmaya devam eder.

Bunun anlamı şu; Güvensizliklerin, incinmekten kaçışın, korkuların sebebiyle konfor alanında kalıp yeni deneyim yaratmaktan kaçtıkça etrafında olan kişiler senin hikayenin benzer sonuçlarını gözünün önüne sererler.

Halen dikkatin bilinçsizce bu geçmiş anıya akmakta, aka n enerji ve tuttuğun bilgi ile dış dünyayı yaratmaktasın. Anlayacağın kurtuluş yok...

Fark et ve dikkatini bilinçli olarak farkındalıkla geri çek... Yaşadığın bir deneyim yüzünden genellediğin tüm kararların farkına varmalısın... Mesele bu kararları bozmakta... Bunları bozamıyorsan istediğin kadar affetme çalışması yap boşuna... Duygularını keşfet, kabullen, yaşa ve bırak... Enerjini geri al... Zira enerji, anlaştığın kararları uygulamakla meşgul olur böyle durumlarda... Bunu değiştirebilirsin inan...

Akış bize daima göstermek istediklerini sunar. Ruhun kendini ifade biçimi bu... Eğer korkuyorsan, kaçıyorsan, kendinden korkuyorsun.

Bilinçli olma hali sana öyle kapılar açabilir ki şu anda sıkı sıkıya tutunduğun ve seni konfor alanında tutan ısdırabının son bulması an meselesi olur.

Seni besleyen en büyük savunma aracından kurtulman demek bu: "Acı ve suçludan kurtulmak..." En büyük yüzleşme ortada suçlanacak kimseyi bulamadığında yaşanır.

Seni inciten her deneyimde, kızdığın ve öfkelendiğin davranışların, tutarsızlıkların sana da yansımış olduğunu göreceksin. Çünkü her kızdığımız ve yargıladığımızda o davranışı hayal ederiz. Ve o davranış gerçek olarak hücrelerimize işler...

Kendini berrak bir gözle gör ve oyuncuya kendi gölgene kızmaktan vazgeç. İnsan yaşamın tüm olasılıklarını ihtiva eder. Yargıladığın her şey sende de var.

Hayat daima bizi korur, bizim göremediğimizi öz keskin ve yargısızca görür. Ve ne zaman bir karar alsa biz ona direniriz. Çünkü mantıkla ona cevap bulunamaz. Oysa bizim için ne güzel tevafuklar , açılan kapılar vardır. Korkudan dönüp bakmadığımız.

İnan her duygu akar ve geçer. Geçer, sen izin verirsen, bunu unutma...

Yapamıyorum demek güvensizlikten başka ne olabilir ki? Güven, dirayet ve tutarlılık... Yaşam başarısının temeli burada...

Sevgiyle açılsın tüm kapılar,

10 Ağustos 2017 , Gamze Sağıroğlu

Yaşamın amacı

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Thu, 10 Aug 2017 00:00:00 GMT

Yaşamın özünde tek amacı var...

Yaşamın özünde tek amacı var. Her anı keyifle ve şimdinin içinde olarak geçir... Şimdinin içinde kendini özünden gelen canlılığa, esenliğe ve diriliğe teslim et...Kendini çöz...

Bunu gerçekleştirmeden insanın kendine koyduğu yaşam amacı her seferinde darmadağın olur. Zira hatırlamamız gereken en önemli şey kendimizi birilerine yardım etmek uğruna donatırken kendi iyileşmemizin ve kendimize olan yolculuğumuzun herşeyden önemli olduğunu idrak etmektir.

Gücü nereden aldığını, kim olduğunu daima hatırlayan halde olmalısın. Ve bunun için ilerlemeyi göze almalısın. Sen kendi sınırlarının, kibrinin, kabuklarının ötesine geçtiğinde seyrettiğin yaşamda bir kelebeğin kanat çırpışının yarattığı etki gibi tüm varoluşa yayılır.

Neden bu kişilerle yollarım kesişiyor dediğinde kendine ciddi bir ayna tutuyorsun. Bize kendi dengesizliğimizi anlatan kişiler çuvaldızı kendimize batırıp o köşe bucağa biriktirdiğimiz dirençlerimizi ve bilinmeyen karanlık yüzlerimizi görmeye başladığımızda bir anda kaybolmaya başlar.

Önemli olan bırakmayı öğrenmektir. Kaybolanın zaten bir gölge olduğunu ve gölgenin vakit geldiği için artık madde formundan dağılmaya başladığını ve onun zaten özde, bizimle birlikte olduğunu kabul ettiğimizde çözülmeler yeni bir akışa alan açar. Ve sen eylemlerin ve niyetlerinle dünya anaya gerçek faydayı sunmaya başlarsın.

Unutma, bu yaşamda hiç birşeyin sahibi değilsin. Herşey geçici ve kendi yolculuğunda ilerler. Hem yaşamın içinde ak hem de içindeki sırrın sonsuzluk olduğunu bil. Çok fazla kişilere, olaylara takılma... Fayda yaratmak için önce kendine faydan olsun.

Tamamlanan ilişkilerin bitmesine gönül rahatlığı ile izin verdiğinde hayatının nasılda yeni bir enerji ile aktığını ve değişen dünyanı görmeye başlarsın.

Yeni deneyimler yeni şeyler söyler sana, her anın içinde bir neşe ile devam eder keşif yolculuğun... Varoluşun bütünlüğünü kendinde yaşamanın güzelliğini tadarsın. Yeter ki görüşün keskin gönlün kucaklaşmaya açık olsun. Hatırla, kendini çözmeye devam...

Boşluk doldurmak uğruna hayatına almaya can attıklarını zorlamaktan ve enerjini tüketmekten vazgeç. Boşluğu dolduran, varlığının güzelliği, ve gücünün merkezi olan yaşam enerjin... Onu daima şarj et...

Sözün özü yardım etmek önce kendinle başlar... Kendine henüz yardım edemeyen birinin kime nasıl hayrı olabilir ki hepimizde olan bilgiyi anlatmaktan başka...

Kendi kahramanın ol...

Sevgilerimle, 7 Ağustos 2017 Gamze Sağıroğlu

Kurban olmaya son ver

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Sun, 06 Aug 2017 11:46:07 GMT

Kurban olmaya son ver...

Kurban olmaya bir son ver...

Sevgisizliğin karanlığında korku içinde ıssız kalan kişi önce tüm gücüyle kendi hüznünün içinde boğulurken, kıymet bilmediği güzellikleri de hayatından kendisi uzaklaştırır, kaybeder, sonra da kurtuluş yolu olarak bana sırtını döndü der. Oysa sebep sende... Gitmesini sen istedin farkında mısın?

Eğer kusuru hep dışarıda görür, sebepleri dışarıda ararsan ıssız bir limanda kalmaya devam edersin. Issızlık hem keder hem de kendinden kaçış olur. Issı zlık yanlızlıktır. Toplulukların içinde bile kanayan bir yanlızlık...

Oysa tekbaşınalığın gücü yaşamın sana sunduğu zarafet ve en güzel ikramdır.

Tek başınalık yanlızlık değildir. Tek başınalığında yalnız olmadığını tam tersine bütünlüğünün her zerresinde kainatın sende titreştiğini hissedersin. Çevrendeki her şeyle uyumlu olursun. Birlikte paylaşırsın, üretirsin ve herşey el ele vermenin gücüyle büyür.
Ne, var olmakla ilgilenirsin ne de yok olmakla... Yaşam ve ölüm birlikte ilerler. Her an birşeylerin öldüğünü ve ardından yenisinin doğduğunu onurlandırabilirsin.

Tekbaşınalığının gücünü keşfedersen çevrende milyonlar olsa da varlığının merkezinde tüm kainatla, sevgiyle bir olduğunu hissedersin.

Verdiğin hiç birşeyin sana geri dönmesini bekleme... Beklediğin sürece tek başınalığın, biricikliğin gücü yalnızlığın karanlık kuyusunda çürümeye mahkumdur. Beklenti yaşamın en büyük kabusu , cehennemidir. Olmuş olanı değiştirmeye çalışmak, birini değiştirmeye çalışmak ve anın içinde olanla mücadele etmek en büyük kabustur.

Okuman gereken yegane kitap SENSİN... Kendini bilmediğin sürece hangi kitabı okursan oku içinden aldığın şey kendi kabının genişliği kadar olacaktır. Okuduklarını kendinde ararsan, kabın genişler, gönlün genişler. Hayatın yeni bir tomurcukla yeşermeye başlar.

Sorularının yanıtlarını içinde bulmak için harekete geçmesi gereken yegane kişi sensin...

Şu anda yolunun kesiştiği kişilerin birer nimet olduğunu görebilmek için kusur aramaktan, negatifi görmekten, eleştirmekten, varsayım üretmekten vazgeç... Bilinç berraklaştığı anda gözler farklı özelliklerimizin birbirimizin hayatını ne kadar kolaylaştırdığını, bize ne güzel öğretiler getirdiğini görmemizi sağlar. Tam da gerekli olduğu anda yaşamın bize sunduklarını fark etmeye başlarız.
Gönül ne kadar aydınlıksa göz de öyle keskin parlak ve güçlü olur.

Gönlünü genişlet ve kabuklarından sıyrıl bugün... Sevgi damarında dolaşırken onu kirletmekten vazgeç ve unutma;
Güneşi yalnız gökte sanma çünkü gerçek güneş gönülden doğar. ��

Sevgilerimle, 6 Ağustos 2017, Gamze Sağıroğlu

Her yeni gün bir doğumdur

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Fri, 04 Aug 2017 00:00:00 GMT

Her yeni gün bir doğumdur

Her yeni gün yeni bir doğumdur. Her sabah uyandığında güne bir seçim yaparak başlayabilirsin.

İç dünyanı sakinlikle seyrettiğinde düşünce ve duyguların aynı anda birbirinin zıddı ile aktıklarını fark edeceksin.

Tarafsız bir gözle kendini, iç dünyanı gözlediğinde üzüntü ve sevinç, kızgınlık ve hoşgörü, acı ve huzur, kurban ve öğrenenin aynı anda içinde mevcut olduğuna şahit olursun.

Onların bir bütün olarak içinden akıp geçtiklerini gördüğünde sakince kabullen. Sen bütünün içinde, aynı kaynaktan gelen gücü taşıyorsun. Kainattaki herşey sende de mevcut... Zira insanı en çok şaşırtan şey kendine gözlem yaptığında tüm zıtlıkların iç dünyasında tüm varlıklarıyla olduklarını hissetmektir. Huzurun sırrı bunu sakinlikle kucaklamakta saklı... Tepki vermeden önce gözlem...

Bugün hangisine dikkatini vereceğine, hangisine daha fazla enerjini yönelteceğine karar verebilirsin. Bu bir seçimdir.

Yeni bir gün başlar ve akşam olduğunda geriye sadece yaşanan anlar kalır. Her anın içinde olmayı mı seçiyorsun yoksa geçmişte veya gelecekte mi olmayı? Gün bittiğinde bunun farkına var. Hayatında geri kalan ömrünü nasıl değerlendirdiğinin bilincine var. Küserek mi barışarak mı?

Gönül ile, Ruh ile , sevgi ile bağlantı kurduğunda dışarıda herşey seni oradan koparmaya ikna etmeye çalışır. Dış dünyanın gerçekliğinin bu denli güçlü oluşuna aldanma... Doğal bağlantıyı keşfet ve orada kalmak için emek ver, gayret göster. İnsan dünya meşguliyetlerine verdiği dikkatin yarısını kendi içindeki bağlantıyı bulmaya verdiğinde birçok şey iyileşmeye başlar.

Vazgeçme ! Her an bu bağlantıyı diri tutmaya karar verdiğinde her geçen an yavaş da olsa enerji değişir ve hayatına yeni şeyler yansımaya başlar. Sabır ve Sebat... Her seferinde deneyim kendinle ilgili bir çok şeyi keşfetmene vesile olur. Gerçekte kim olduğun ve yaşama getirdiğin armağan ortaya çıkmaya başlar.

Yaşamda her şey bir bütündür. İnişler, çıkışlar, yükseliş ve düşüşler olmaya devam edebilir. Bunların hepsi mükemmel öğretiler bırakırlar. Kaybettiklerin hep olacaktır önemli olan kaybettiğinin içinde kazancını görebilmektir.

Kendine yolculuğunu, mükkemmeli yaratmak adına bir hırs çemberine çevirme, başarma arzusu, rekabet, yapay bir maske ile sürekli havalarda uçmak olarak hayal etmekten vazgeç.

Kendine yolculuk, dünyanın ve başkalarının gerçeklerine inanarak, onların fikirlerini yaşayarak kendimize açtığımız yaraları yine kendimizi anlayarak iyileştirmektir.
Hayatı bir bütün olarak olduğu gibi yaşarken niyeti, düşlemeyi ve biricikliğimizin yaşamın merkezi olduğunu hissetmektir. Kendimizi şeffaf bir gözlükle görmek, sonsuzluğa bağlandığımız özün kucağında onun sevgisi ve şefkatiyle yaşamayı kendimize layık görmek ve her koşulda bu güçle güvende hissetmektir. Yaşamın rüzgarı seliyle başa çıkabilmenin yolu buradan geçer. Vardır bir sebebi diyebilmek ve devam etmek.

Neyse rolümüz onu sahnelemeye dair yaşarız. Kendini ve başkasını karşılaştırmaya, kişiler olaylar hakkında bitip tükenmeyen yorumlara, varsayımlara son ver.

Niyetimiz güzel birşeyler yapmaksa iyileşmesi gereken önce biziz... Dış dünyanın keyfini bekleme, bağımlılıkların peşinden gitme, korkunun paralize etmesine izin verme, yargılama, kendini kusursuz görme ve kendini bu sonsuz büyüklüğün içinde önemli görme hastalığından iyileşmeliyiz.

İyileşmek istiyorsan lotus çiçeğinin çamurdan yükselişi gibi hem çamurla hem de güneşin gücüyle bir olduğunu kabul ederek başla...

Bir seçim yap bugün; şimdinin yaratıcı düş gücü mü, yoksa geçmiş veya geleceğin tüketen hüznü mü?

Harika bir gün olsun ,

Sevgiyle , 4 Ağustos 2017 , Gamze Sağıroğlu

Nefes sevgi ile doludur

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Thu, 03 Aug 2017 00:00:00 GMT

Nefes sevgi ile doludur...

Nefes sevgi ile doludur. Dopdolu ve bütün... Şifadır,hayattır,yaşam gücüdür. Canlılık, dirilik, esenlik ve zindeliktir. Taze kalmanın, taze yaşamanın tılsımıdır nefes... Nefese her an dikkatini verirsen önce içinde sonra dışarıda denge ile yaşarsın.

Dengemiz, nefes aldığımızın farkında olmadığımız zaman bozulur. Yüzlerce düşünce akarken, takıldığımız veya görmezden geldiğimiz bir sürü düşünce var...
Ben artık düşünmüyorum diyemezsin zira dünyanın dönüşü durmadığı gibi düşün celerin akışı da duramaz. Görmezden gelmektir bunun adı yüzleşmekten kaçmak...

Nefesinle birlikte olmayı öğren... Hayatını etkileyen hiç farkında bile olmadığın düşünceleri o zaman fark edebilirsin. Yaşam gücü kabul ile taçlanır. Bütün yapman gereken; gördüğünü, zihnine düşeni basitçe kabul et ve bırak...

Aynayı kendimize tutmak tepkisizce akan ruhun, gözlemcinin gözünden kendimizi gözlemlemektir. Nefesin iyileştiren gücüyle...

Denge her şeye aynı mesafededir. Böylece başkasının düşünü değil kendi düşünü yaşayabilirsin. Taraflara savruldukça empoze edilen, öğretilen, korkutulan ve bağımlı kılan düşleri yaşar insan...

Hayatımızda isteyip de olmayan şeylerin hepsi bizi korumak kollamak içindir. Aynı zamanda hepsi de gerçektir. Olma potansiyeli taşır ancak onları yaşamaya hazır olmadığını göremediği için isyan eder insan... Vakit geldiğinde hayat seni olman gerektiği şekilde hazırlar, bazen tokatlar bazen kucaklar ancak sonunda bir zamanlar yanlış yerlerde aradığın şeyler sen hazır olduğunda hayatına bir güneş gibi doğar.

Nefesin içinde , anın gücünde kalırsan içinden yükselen yaşam gücünü bütünüyle hissedersin zira bu güç, dönüştürür, sapla samanı birbirinden ayıklar, hayırlı olmayan kişi ve durumlardan seni koparıp alır.

Ne mutlu ki dönüşüm takılıp kaldıklarımızı, inandığımız yalanları temizlerken bize, taptaze, sevgi dolu deneyimlerle hoşgeldin diyor yeniye yeni düşümüze...

Teşekkür edelim bugün giden ve biten herşeye,

Yeni olan, yaşam enerijisi, güzellikler ve sevgi hep bizimle olsun, ��

Günaydın güzel dostlarım
Sevgiyle,

3 Ağustos 2017, İstanbul, Gamze Sağıroğlu

Dramına tutunursan

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Wed, 02 Aug 2017 00:00:00 GMT

Dramına tutunursan...

Hayatı bir dram gibi yaşamak yerine olduğu gibi yaşa... Dramına tutunursan olduğun yerde kalırsın. İlerleyemezsin.

Hayat her zaman kolay olmayabilir. Evet haklısın zaman zaman varlığımızı inciten seçimler yaparız veya işler hesapladığımız gibi gitmeyebilir. Seçtiklerimiz bizi bırakabilir, kaybettiklerimiz olabilir hatta hayat elimizden sahip olduğumuzu sandığımız şeyleri alabilir.

Kim olursan ol hayat, dalgalanan bir deniz gibi kendi içimizde olan biteni , bize göstermek istediklerini sahnelemek için elinden geleni yapar. Ve her ne oluyorsa ardından hayatımıza doğan eşsiz bir güneş vardır her zaman... Sabır ve gayret her şeyi çözer.

Ne var ki tüm bunları yaşarken kendini kurban görmekten, suçlamaktan, acıya tutunmaktan, dramına sığınarak masumiyet ile üzerini örttüğün kibrinden vazgeçmelisin. Böyle davranarak kendine acımaktan başka bir şey eline geçmez.

Yaşam her türlü hali ile devam eder ve olan da olmaya... Dirençli olduklarını, perdeli algımızla yorumladıklarını, küskünlüklerini, sınırlayan kararlarını, inandığın sınırlı gerçeklikleri bir kenara bırakıp yaratıcı ile, sevgi ile sezgi ile bağlantını güçlendirebilirsin.

Şifayı da, ilerlemeyi de, sebepleri de kendi içinde kendine şefkatle yaklaşarak bulabilirsin.

Kaçtığımız herşey yanı başımızda bekler. Ve birgün tüm heybetiyle önümüze dikilir. İstediğin kadar kaçabilirsin. İçine dönüp bakmadıysan, kaçış planı aynı noktaya döner. Hüsrana...

Hatırla, aradığın her ne olursa olsun amacın kendini çözmektir. Diğer herşey birer bahanedir. Kabul edilmesi kolay olmasa da ortada senden başkası yok. Birgün cesur bir ruhsal savaşçı gibi kendinle yüzleşirsen bunu tüm açıklığı ile görebilirsin.

Kaçışlar, tutunmalar, bağımlılıklar, isyanlar her ne ise... Bunların hayatını yönetmesine bir son ver. Sır, tüm hücrelerine işleyen ve an be an akan bir kaynak iken, onu bulmak için baktığı yer en son kendisi olur insanın... Unuttuğundan, unutturulduğundan...
Sen bunu hatırlayabilirsin.

Bu yüzden asırlardır acıdan kaçan dünya, ilkel iç güdülerin, şehvetin, paranın peşinde, sevgiden, huzurdan uzaklaşıp kendini yok etmeye çalışırken, diğer yanda acıyı pusula gibi, şifaya giden bir vesile gören, görünmeyenin görünen herşeyin hakimi olduğuna erenler, yaşayanın da, yaşatanın da bir olduğunu ve yarasının yegane şifasını gönülde keşfedenler "Kendini Bil" derler.

Bugüne kadar kendine taktığın, yakıştırdığın, tutuklu kaldığın herşeyin ötesine geçtiğinde "Sen kimsin?"

Marifet, işler yolunda gitmediğinde alınganlık yapıp hayata sırtını dönmek değil, her şeye rağmen kendini onurlandırıp tüm yaşadıklarına razı gelerek, yeni bir güçle hayata akmaktır. Şefkat ve anlayış ile...

Sert fırtınalara rağmen nehir akmaya devam eder. Çer çöp kir içinde kalsa da aktıkça temizlenir yeniden berraklaşır değil mi?

Bağışlamanın gücü o an tüm hakikati ile hayatına doğar.

Kıymetini bil...

Sevgiyle, 2 Ağustos 2017 , Gamze Sağıroğlu

Kendine İnan...

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Tue, 01 Aug 2017 00:00:00 GMT

Kendine inan...

Önce Kendine inan ve güven...

Görmek istemeyen kimseye ışığı görmesi için ısrar etme, bırak karanlığın eşsiz öğretilerini yaşasın. Onun da bir vakti var.

Unutma, Kimseye yardım edemezsin, kimseyi dönüştüremezsin. Kendinden başka... Gözlerini açıp kendini herşeyinle tanıdığın zaman kurduğun dünya da kişiler de değişmeye başlar.

Korku sevginin kirlenmiş halidir, eğer içindeki kiri pası temizlersen gerçek sevgiye ulaşabilirsin. Böylece Sevgiye aç olmaz, paylaşmaya açık olursun.

Net ol ve net olmayan kişilerin çağrılarını her zaman değerlendir. Hemen zayıflıklarına yenilerek üzerine atlama zira çelişkili yaşayanın kimseye hayrı olmaz.

Sezgiye ulaş, sezgi bizi güvende hissettirir ve o bizim güvenliğimizdir. Sessizliğin sesini dinlemeyi öğren, bu içe dönmektir. Sessizliğine ulaşabilirsen orada yaşamının sorumluluğunu alman için büyük bir güç var. Sezgi...

Kurban hissini basitçe bırak... Yaratıcının sende olduğunu hatırla... O zaman içinde kurban olmak zorunda olduğuna dair hiç bir kanıt bulamazsın.

Kelimelerine, düşüncelerine ve hislerine dikkat et, her şey benzeri ile rezone olur. Sen ne isen hayatında öyle...

Hatırla, Düş daima gerçektir ve vakti geldiğinde gözlerin önündedir. Unutma bugünkü düşlerinden çoktan bir sonraki sahnenin tohumu atıldı bile... Sana sadece hasadı almak kaldı.

Hasadı verimli almak istiyorsan ektiğin tohumları değiştir.

Keyifle yaşa...

Sevgilerimle,

Ters yüz olmak...

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Fri, 28 Jul 2017 17:23:31 GMT

Beden bir küçük dünya ise...

İnsan, ya bilinç düzeyini yükseltmek için gayret sarfeder ya da şu anda dünyada mevcut olan kolektif düşük bilinç seviyesinin ve bilinçdışı kalıplarının etkisinde yaşamaya devam eder. Eğer şu anda bu yazımı okuyorsan kendine şunu sor;

"Dengeni belirleyen nedir?"

Kendini iyi hissetme hali, dış şartların keyfine mi bağlı yoksa bunu kendi içinde yaşayabiliyor musun?

Hayatımda bir şeylerin varlığı azaldıkça ki bunlar eşyalarım, kıyafetlerim, yiyeceklerim, ,içtiklerim, kalabalıklar, kapalı alanlar, alışveriş ve sayamadığım bir çok şey, daha basit ve sade yaşamanın ne büyük zenginlik olduğunu hissetmeye başladım. Kaybettiklerim bilinçli isteyerek değildi belki bununla birlikte ruhun rotasını çevirdiği yer eninde sonunda hayırlı olmuyor mu?

Kabuklar soyuldukça, varlığının en ücra köşelerinde sakladıkların gün ışığına çıkmaya başlar ve onları gördükçe önce inkar etsen de tüm gerçekliği ile kabullenilmeyi ister. Boynunu eğip de, sadece ve sadece kendini bütün gönlünde samimi olarak bağışladığın zaman, hayatında büyük bir değişim seni bekler. Seçimlerinin nelerden vazgeçmek olduğunu, kaybettim sandıklarının büyük kazançlar getirdiğini, neden dediklerinin senin küçük aklınla anlamayacak kadar önemli sebepleri olduğunu keşfedip kabul ettiğinde başlar herşey... Dönüm noktası...

Herşeyin alt üst olup yeniden inşa olduğu yer burası... Öldüm dediğim yer...

Diyeceğim o ki kendine dürüst olmalı insan... Öyle yada böyle korkunun kölesi olmaktansa korkuya rağmen ilerlemeli ve yeni bir adımın, yeni bir fikrin, yeni bir insanın yolların kesiştiğinde sana açacağı kapılara cesurca izin vermelisin. Herşey seninle başlar ve inan, biten giden varsa da seninle biter gider.

İnsan kendisine acımaya öylesine meyilli olur ki hayatında görevini tamamlayan, biten giden şeyleri ölene dek yaşamaya devam eder. Oysa bilse, onların bitmesini özünde kendi istediğini...Ancak, farkında değildir. Alt üst edilmesi gereken en önemli inanç kalıbımız, yaşananları bilincimizle ve seçimlerimizde etkileyebileceğimize dair inancımızın olmayışıdır. Gerçekliği etkileyen bir öz olduğumuza teslim oluncaya kadar dünya bizim kendi gücümüzü keşif bahçemiz olmaya devam edecek, yansıyan görüntüsü ile... Ve her seferinde saklanan korkularımızla yüzleşmeye devam edeceğiz. Kişisel düşün, düşüncelerin gerçek olduğunu öğrenene kadar...

Ailede herkes bilir, başıma ne geldiyse çocukluğumdan beri deneyimin ortasına ani, radikal ve hızlı kararlarımla dalışlarım sonrasında geldi. Başıma gelenler iyi miydi, kötü müydü ? Bana sorarsanız hepsi olması gerekenlerdi bir ayırım yapmam zor ancak, hayatıma öylesine renkler kattılar, beni büyüttüler, karanlıklarımdan uyandırdılar ki şu anda iyi ki oldu diyorum. Ve hepsi benim bir zamanlar aklımda olan düşlerimdi.

Bizler içimizde bilinmek isteyen potansiyelin maddesel dünyada ifade bulan farklı formlarındayız. Nasıl ifade bulacağımızın anatarı bilincimizin olduğu mertebe... Varoluşun dengesi, birbirinin zıttı olanların birliği ise bir tarafa tutunmak, diğer tarafın kendisini dengelemek için dışarıda var etmesi olacaktır. Bu yüzden içimizde taraf olduğumuz her şeyi zıddını da yine içimizde kabul ederek saygı göstererek nötrlemek gerekir ki varoluşun tek gerçeği kendi varlığımızda ortaya çıksın...Seçimlerini yap ancak saygı göster. Bunun adı Sevgi ...

En büyük yanılgı kişinin kendisi ile arasına mesafe koyması ve bu yüzden öz benliğinin kainatın deseninde ne büyük bir payı olduğunu görememesidir. Yaratıcı tektir ancak herbirimizde ifade bulan ruhu bize verdiğine göre insanın sevgiyle olması yaratıcıyı içinde hissetmesi demektir.

Dün bir dostum, bana yaptığım söylediğim, yazdığım şeyler için Türkiye'nin henüz hazır olmadığını söyledi. Ve Kariyerimi değiştirmem gerektiğini hatırlattı. Takılı kaldı aklıma zira içimde tam da bugünlerde bir yön değişikliğinin gerektiğini düşünürken bunu ifade bulması tesadüf değil... İçim dışıma yansıdı. Yine de kendimi yazmaktan alı koyamıyorum elbet ulaştığım bir yerler mutlaka var.

Herşey içimizden dışımıza böyle yansır, önemli olan "Ben, Benim" demeyi bırakıp dürüstçe yüzleşmek... Oysa kendime itiraf edemediğimi aynadaki yansımam ne de güzel ifade etti. Evet bir yön değişiminin arifesindeyim, henüz net olamasa da yakın zamanda ortaya çıkar nasılsa... Göreceğiz nasip... Attık tohumları...

Bu yüzdendir ki kimse dışarıda olanların değişmesi ümidiyle yaşamamalı tez elden kendi içindekilerle iletişim kurmalı..

İnsan bedeni mikro kainatı temsil eder. Dünyayı kirleten, dengesini yerinden oynatan insan olduğu gibi, aynı zamanda insan, kendi bedenine neler yaptığına da göz atarsa dışarıdaki düzensizliğin kendi bedenin de kendine yaptığını görebilir.

Çöp besinlerle beslenmeyi seçen, gereksiz ve zamansız bir yeme açlığı ile sadece nefsini besleyen, hareketsizlikten bedenini çürüten, hücrelerini öldüren, duygusal açlığı ile kendine eziyet eden yine kişinin kendisi değil mi?

Şekerli, yağlı, unlu besinlerle günde öğün öğün yiyen yedikçe haz aldığını beslendiğini sanan insan değil mi?

Sigaranın dumanında moral ararken güzelim damarını, ciğerini, beynini zehirleyen insan değil mi?

Kendinden çok başkasını dert, söylem edinen, geçmişe takılıp kendini yeniye kilitleyen, kirli düşüncelerle zamanını geçiren yine insan değil mi?

Yargılayan, öfkelenen, rekabet eden, sevgisiz yaşayan yine insan değil mi?

Geçmişi geleceği düşünmekten sağlıklı nefes almayan, başarı peşinde koşarken kendini unutan, olana değilde olmayana odaklanıp dert edinen ve eninde sonunda kendine eden yine insan değil mi?

Henüz kendi bedenini, varlığını o güzelim dünyayı korumayan bir kişi yaşadığı dünyayı nasıl korur ki?

Beden hastalandığı gibi dünyamız da hastalanıyor işte böyle... Ve kendini hasta eden insan olduğu gibi dünyayı da hasta eden o... Yeryüzündeli boşlukları nefsin açlığı ile binalar dolduruyorsa, yaşam kaynağı ağaçlar yok oluyorsa, beden de yanlış fiziksel ve duygusal seçimler yüzünden sağlıklı hücrelerini, düzenini kaybeder. Her durumda dengeyi bozan insan... Ve en büyük yanılgı çoğu kişinin kendisinin eylemlerinde kusursuz ancak başkasının kusurlu olduğu... Böyle gidersek daha büyük tufanlar bizi bekler.

Tez elden bireysel olarak bilincimizi daha üst mertebelere taşımak için kendimizden başlamalıyız. Dev beton binalar gibi bilince dikilen o kaskatı inanç kalıplarını, duvarlarını, parçalanan gerçeklikleri, tarafları,bağımlılıkları yıkıp sevgi ile yeni ağaçlar dikmelisin. Ayrışmadan yaşamak için içinde böldüğün dünyayı birleştirmelisin. İç dünyana ektiğin dikenleri ayıklayıp kendine gelmelisin.

Onu bunu bir yana bırakıp kendini bilmelisin...

İçeride yapılan her dönüşüm daima dışarıya yansır ve önemli olan dünyaya bakıp kendi içindeki dünya ile nasıl eşleştiğini anlamak ve tohumu içeriye ekmekle başlamaktır.

Sevgilerimle ,

Yağmur bilince düşünce...

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Tue, 18 Jul 2017 13:57:53 GMT

Tertemiz bir sayfa açmak...

Karanlık yağmurlu bir İstanbul sabahına uyandık bugün... Bu yaşıma kadar böyle yağmuru , gökgürültüsünü ve şimşeği bir tek yıllar önce Turkcell'de çalışırken gittiğimiz outdoor eğitiminde doğada yön bulma çalışması sırasında, bakir doğanın ortasında grup olarak kaybolduğumuzda hatırlıyorum. Sarı itfaiye yağmurluğu ve çizmelerim olmasına rağmen iliklerime kadar ıslanmış, ağaç dallarının içinde nereye gittiğimi bilmeden ilerlerken yıldırım korkusuyla yaşadığım endişeyle oldukça çaresiz hissetmiştim kendimi... Tıpkı o zaman ki yaşantımda büyük bir dönüşümün arifesinde iç dünyamda yıkılan duvarların gürültüsü ve içimde yaşadığım bir çok olumsuz hissin temizlenip aktığı gibi...

Sabah, karanlık odamın penceresinin önünde bu heybetli doğa olayını izlerken yine büyük bir dönüşümün arifesinde buna şahit olduğumu farkettim. Evet bugünlerde içimde yine büyük duvarlar yıkılmakta... Sınırlar kalkıyor ve yeni bir yaşam yolculuğunun başlamak üzere olduğunu hissediyorum. Hayırlısı :)

Dünya bizim aynamızdır öğretisinden yola çıkarak daima hayatımda yolumun kesiştiği kişileri gözlemlerim. Kimse hayatımıza boşuna gelmez. Bir şekilde yollar kesişiyorsa vardır bir sebebi... Elbette kendimizden... Bana bazen çevremdekiler yorumlar yapar herşeyi kendinde aramak da doğru mu biraz da o kişilerin tercihlerine bak derler. Evet tercihlere saygımız sonsuz da niye bu tercihleri yapanlara dikkatimiz takılır bu kişiler ve olaylar bizim dünyamızın içinde vurgulu bir şekilde oyunu sahneye koyarlar asıl mesele bu...

Sözün özü gençlik yıllarımda okuduğum tüm Agatha Christie romanlarında neden Hercule Poirot ile özdeşleştiğimi artık daha iyi anlıyorum. En hızlı, sanki yutarak okuduğum kitaplardı ve sonunda katili bulma konusunda kendimi oldukça geliştirdim. Kendini tanımak keşfetmek de ipuçlarını yakalayıp içinde senin doğallığını, bütünlüğünü, potansiyelini öldüren katili bulup onunla vedalaşmakla aynı şey. Tek farkı var katili bulduğunda diriliyorsun.

Hepimizin başına gelir. Bazı kişilerle yollarımız ayrılsa da döner döner yine bir araya geliriz. Hani sohbet muhabbet yapmak için değil de tam kritik zamanlarda hayatımızda yeniden beliriverirler. Kurtulmaya çalıştıkça tam da hiç tahmin etmediğimiz olayların içine birlikte çekiliriz. Bir de üzerine yeni tanıştığımız insanlar gelir. Bu insanların ortak özelliklerini dikkatle incelersek sonunda hepsinin ortak yanlarını görürüz.

Bir süredir benim de karşılaştığım kişilerin temel özellikleri negatif düşüncelere, hayatlarındaki olaylara,insanlara kısacası maddeye bağımlı olmalarıydı. Gündelik hayatta bu detayı fark etmek kolay değil. Ancak yeter dediğim bir an geldiğinde oturup tek tek hayatıma çekilen kişilerin ortak özelliklerini listelemeye başladım. Zira uzun zamandır yaşam hikayemin içinde beni ciddi anlamda geliştiren engeller ve güçlüklerle karşılaşıyordum. Ve yaşantımda bir şeyler köklü bir şekilde beni korkularımla yüzleştirdiğinde yeniden dirilip kendimi çözmem gerekiyordu. Farkındalık ve bilinç yükseldikçe geçilmesi gereken yerler de seni kabuklarından soymak için bir o kadar ağacın kovuğuna saklanan gizemli bitkiler gibi gizemli oluyor. Buna rağmen daha dayanıklı ve güçlü oluyorsun. Her şeyin zamanı olduğu gibi bazı kalıpları içsel durumları keşfedip bırakmanın da zamanı var. Doğru zaman şimdi demek ki... Hakikat kaldıramayacağımız hiç bir şeyi yaşatmaz.

Öncelikle şunu söylemeliyim. Geçtiğimiz iki senedeki yaşadığım güçlükleri 15 sene önce yaşasaydım şu anda ciddi ruhsal problemler yaşardım. Oysa kendimize yolculuk sürecinde kendimizi tanıdıkça ve bilincimiz yeni bir bilince uyandıkça başımıza gelenlerin bizi güçlendiren, dönüştüren ve yeni başlangıçlara vesile olan şeyler olduklarına inanç kuvvetlenir. Böylece olanları daha makul ve sakinlikle karşılamak mümkün olur. Gerektiğinde duyguların kendini ifade etmesine izin vermek kaydıyla elbette... Bu süreçte yapay bir güç sergilemek fayda değil zarar getirir. Asıl güç kendine samimi olmaktır. Fırtına da güneş te mümkün iç dünyamızda... Sadece duyguların, kirin pasın akmasına izin vermek amaç...Tutunmak değil...

Hayatıma öyle yada böyle değen bu insanların genel profiline bakınca bağımlı, kurban rolü oynayan ve tüm huzur, yaşam şartlarını dış şartların keyfine bıraktıklarını farkettim.Manevi güçlerini görmezden gelerek dış dünyadan güç toplamaya çalışıyorlardı. Harika bir oyun koyuyorlardı sahneye... Ve dönüp kendime sordum; "Ben nelere bağımlıyım? Şu anda tam da kurban gibi hissettiğim düşünceleri bastırmaya, "aman Gamze etme eyleme sana yakırşır mı demeye meyilli değil miyim?" Kişisel önemlilik kaygısı !!! Dürüstçe şapkalarımı masaya koyup kendi bağımlılıklarımı, takıldıklarımı yazmaya başladım. Kendine acıyan bu kişiler de kendilerine acımadıklarını zannediyorlardı. Ve farkettim ki içimde kendine acıyan bir parçam öylesine sinmiş ki bir köşeye kucaklanmayı bekler.

Bunları söylemek cesaret gerektiriyor ancak kendimizi karanlığımızla kabul etmek, bu kirli ve zararlı düşünceleri bırakmak varlığımızın sevgi kaynağından daha çok nasiplenmesini sağlar. Bunları bana gösteren tüm bu rüyanın kahramanlarına teşekkür ediyorum. Hatırlamamız gereken en önemli şey "oldum" demek yerine "öldüm" demeye kabul vermek... Bu boşluk, hafiflik , esenlik ve en önemlisi sevgiyle bir olmayı getirir.

Bağımlılıklarımı keşfettikçe içimdeki yaralı çocuğun da bana hatırlattığı anılar geldi birer birer gözümün önüne... Kundalini yoga ile de yolumun boşuna kesişmediğini fark ediyorum. Nötrleşmeyi sağlayan bu nefes ve meditasyon tekniği bu duyguları kolaylıkla dönüşmesine aracı oldu.

Sonrası ne oldu dersiniz? Bu kişiler içinde, bazı kişiler de dönüşmeye başladı. Onlar kendi dönüşümünü seçtiler ve ilişkimiz farklı bir boyuta geçti. Dönüşüme direnen ve halen kurban olmayı seçenler de sessizce çekildiler. Onlar için özgürlüğü tadacakları ve sevgiyle buluşacakları bir an mutlaka var. Ancak bunu şu anda sınırlı algımızla göremeyiz. "Düş en gerçek olandır" Düşleri ne ise onları yaşamaya yelken açtılar. Olumlu veya olumsuz bilinmez... Ve en önemlisi bu duyguları bırakınca boşalan yerlere dolan canlı enerji hayatımda hiç beklemediğim süprizler getirmeye başladı bile... Bir kaç aya kadar paylaşırım şimdilik seyr eyliyoruz alemi...

Bu sabah gök parçalanırken gözlerimi kapatıp içime döndüğümde zihnimde artık bana hizmet etmeyen bir sürü bağımlılığın, keskin ve güçlü yağmur damlaları ile temizlenirken gökgürültüsü ve şimşeğin duvarlarımı yıkmasını izledim. Bilincin yeni katmanına giriş ve aynı zamanda yepyeni bir yaşam macerasına niyet ettim.

Yağmur bilince düşünce, düşünceler yerini sevgiye bırakır. Sabır, sebat ve kabul ile bambaşka bir yolculuk başlasın o zaman...

Sevgilerimle,

Gerçek bir rehber olmak

183:684799642 (Gamze Sagiroglu) — Sun, 16 Jul 2017 12:10:22 GMT

Sonunda kendi sitem üzerinden bloglarımı yazmaya ve yayınlamaya başlıyorum. Bu beni heyecanlandırıyor. Ruhsal, zihinsel ve bedensel olarak sağlıklı bir birey olarak yaşamanın kendi hikayemden ilham alarak paylaşımını yapmak ve yaparken de en önce kendi yolculuğumda ilerlemek amacım...

Yaşam yolculuğum tam 7 sene önce bambaşka bir rotaya döndü. Bundan tam 10 sene önce kendimi katı bir sistemin içinde tükenirken buldum. Çocukluğumdan beri sorduğum en önemli soru yıllar sonra kulaklarımda yankılanıyordu. "Ben kimim ve Neden buradayım? " Kendimi sistemin içinde, yaşamından vazgeçen ve bir yandan özgürlüğün özlemi diğer yandan kendimi güvenli hissetme ikilemi arasında sıkışmış ve daralmış hissediyordum. Ve sonra dönüşüm başladı. Ve yepyeni bir hayat...

Hayat, öyle yada böyle bizi niyet ettiğimiz yöne doğru deviniyor.

Yepyeni bir hayata atılmamın üzerinden 7 sene geçti. Yeni başlangıçlar yapmadan önceki 3 seneyi de sayarsak 10 yıldır Kendime yolculuğun içinde bilinçli olarak ve bir rehber ile ilerliyorum.

Hikaye uzun...Meşakkatli bir yolculuk var dünden bugüne...Seminerlerimde,Kitaplarımda ve videolarımda bunların detayları yeterince var. Bu yüzden yeniden aynı şeyleri değil bunun yerine daha güncel ve devam etmekte olan içsel dönüşüm ve değişimi paylaşmaktan yanayım. Aynı zamanda sağlıklı bir yaşam için bütünsel olarak neler yapabiliriz, yaşam stilimizden, beslenmeye, nefes alışımıza kadar bir çok konuyu da burada ele almaya niyet ediyorum.

Neden bunları yazmaya karar verdim?

Öncelikle son yıllarda yoğunlukla kişisel gelişimi bir meslek olarak icra etmek isteyen bir çok kişi oldu. Bununla birlikte sektörün gitmeye başladığı yön kanımca yeniden gözden geçirilmeli. Zira kişisel gelişim yolculuğu vaatler ve sonuçlar ile ilgili değil aksine bir oluş bir farkındalık ve kendini çözme yolculuğu... Ve üstelik bizler gibi insan hayatında farkındalığa aracı olan bireylerin öncelikle kendi yolculuklarına odaklanması ve bir öğrenci olduklarını kabul etmesi en önemlisi.

Gündelik yaşamda tanıştığım bir çok kişinin beklentisi kişisel gelişim yolculuğuna çıkan veya bu tarz eğitim ve dönüşüm çalışmalarına katılanların bir anda yaşamlarında büyük değişimler yaşanması veya sürekli mutlu huzurlu ve tümüyle hayatlarının dört dörtlük olması... Oysa insan olmanın manasında bile zıtlıkların birliği varken her şeyin mükemmel olmasını beklemek taraf olmak demek değil mi? Hayat başımıza gelenlerdir. Herşey kainatta olması gerektiği gibi ilerliyor ki insanlığın tümü bu okyanusun içinde yüzerken bilinç seviyesi olarak da kendi kabının renginde ilerlemekte...

Gelişim, sadece pozitif düşünmekle olmaz. Farkında olmadığımız bir sürü düşünceyi gözlemleme yeteneğini de elde ederek iç gözlem ile negatifi de nasıl hayat hikayemizde yaşadığımızı ve nasıl yönetebileceğimizi de öğrenerek sorumluluk almalıyız.

Kendine yolculuk ;
1-İnsanın hayat boyu yaşadıklarına yüklediği anlamlara yeni bakış açısı getiren,
2-Maddenin ötesinde, asıl olan mananın bütüne hakim olduğunu hissettiren,
3-İnsanın özünde bütün, bununla birlikte algısı ile oluşan duygular ile bu bütünlük hissinden uzak olduğunu fark ederek duygusal geçişleri nasıl yönetmesi gerektiğini öğreten,
4-Kendinde mevcut olan kör noktalarını deşifre etmeyi ve böylece yaşamın içinde başına gelenlerin sebebini kendinde keşfettiren,
5-Nefsin istekleri ve bağımlılıkları ile yaşamak yerine diri, canlı ve yüksek enerji ile yaşamayı kolaylıkla gerçekleştirmeyi sağlayan,
6-En önemlisi de kişinin iç dünyasındaki durumların, (inançlar, düşünceler ve duygular) dış dünyadaki olay ve kişileri yarattığının açık ve net yaşandığını idrak ettiren ve ömür boyu devam eden bir yolculuktur.

Yolculuk uzundur...

"Kendini Bil" öğretisidir.

Ne var ki, son yıllarda kendilerini tanımadan katıldıkları eğitimlerden ve çalışmalardan beklentide oldukları konularda aldıkları vaatlerle yüksek bedeller ödeyip ardından hayal kırıklığı yaşayan bir çok kişinin yakınması manidar.

Diğer bir konu ise, en büyük yanılgının bu yolculuğun bir sonu, bir varış yeri olmasına dair inanç... Oysa bu yolculuğu farkındalıkla yapan bir kişi için hayat boyu öğrencilik bizim yolculuğumuz... Her an bu yolculukta içsel gözlemimiz devam eder. Her an kendimizi çözmek için yarattığımız deneyimleri ve kişilerin bizde neleri gösterdiklerini keşfeder fark eder ve bilincimizde kalıplaşan inanç ve düşüncelerimizin farkına vararak kendimizi kabul eder sonrasında da seçimlerimizi yenileriz. Yeni deneyimlerle hayatın keşfini kabul ederiz.

Her gün, yepyeni bir gün ve yepyeni bir keşif fırsatı... Özellikle son zamanlarda öğrenciliğin en keyifli tarafı çok öncelerden sorduğum soruların yanıtlarını hızlıca alabilmeye başlamak... Hayat yolculuğum yeniden büyük bir devrim ile büyük bir dönüşüm içerisinde... Ve öğrenciliğin güzelliği manayı hatırlatırken hatırlamak, hatırlarken, hatırlatmak...

Bugünden itibaren bu keşfi burada adım adım paylaşmaya niyet ediyor bugün ilk adımı atıyorum.

Yolculuğumuzda birlikte olmak dileği ile... Sevgilerimle,